یکی از اهداف اقتصاد کشاورزی کمک به استفاده بهینه و اصولی از منابع و امکانات تولید جهت پاسخ به نیاز مبرم جمعیت در حال رشد جهان می‌باشد. برای این منظور دستیابی به تولید بیشتر و رشد اقتصادی بالاتر از طریق بهبود کارایی و بهره‌وری عوامل به‌خصوص در بخش کشاورزی امری لازم و اجتناب‌ناپذیر است. بدین‌ترتیب هدف مطالعه حاضر ارزیابی کارایی فنی تولید پیاز و عوامل مؤثر بر آن در دشت تبریز می‌باشد. اطلاعات مورد‌نیاز برای نیل به هدف پژوهش از طریق تکمیل پرسشنامه از 140 کشاورز پیازکار در سال زراعی 02-1401 جمع‌آوری شد. جهت محاسبه کارایی از رهیافت تحلیل پوششی داده‌ها و برای شناخت عوامل مؤثر بر آن از مدل رگرسیون توبیت استفاده به‌عمل آمد. نتایج نشان داد متوسط کارایی فنی در حالت بازده ثابت نسبت به مقیاس برابر 61 درصد و در حالت بازده متغیر نسبت به مقیاس برابر64 درصد می‌باشد. نتایج تخمین مدل توبیت موید آن بود که سن، تحصیلات، سطح زیرکشت، تعداد قطعات زمین زراعی و تعداد اعضای خانوار از جمله عوامل تأثیرگذار بر کارایی فنی می‌باشند. با توجه به نتایج توصیه می‌گردد با کشاورزان دارای تحصیلات و با تجربه‌تر ارتباط و تعامل بیشتری برقرار گردد ضمن اینکه تولید محصول در قطعات محدود ولی بزرگتر و به‌عبارتی تولید در مقیاس وسیع‌تر می‌تواند به بهبود کارایی و سودآوری تولید محصول پیاز در منطقه منجر شود.